Żyjemy w Świecie określanym mianem „Globalnej Wioski”, w
którym rozwój nauki i techniki dostarcza nam narzędzia do niczym
nieograniczonego rozwoju osobistego, realizowanego poprzez kulturę i sztukę
uprawianą zarówno przez Artystów, jak i Amatorów. Poznajemy i penetrujemy Świat
nas otaczający, zarówno ten cywilizowany, wytworzony za pomocą rąk i
umysłu człowieka, jak i naturalny – przyrodniczy, którym w dużej części
zawładnęliśmy, i z którego czerpiemy surowce, materiały i energię
wykorzystywaną do rozwoju naszego cywilizowanego Świata.
Po drodze okazuje się, że ten nasz cywilizowany Świat, w
którym dowolne pomysły jutra są wdrażane i realizowane dziś, jest jednak
bardzo czuły i wrażliwy na zachowania wymykające się spod kontroli istniejących
systemów społecznych. Elementy zachowań wykorzystujących luki w obowiązujących
strukturach lub będące buntem i protestem przeciwko wszechogarniającej nas
kontroli i nadzorowi, sprawowanymi jakoby dla naszego dobra, wywołują działania
poddające nas jeszcze większej kontroli i infiltracji.
Narasta spirala wzajemnych działań i zachowań będących
konfliktami, a my, w celu szeroko pojętego bezpieczeństwa, poddawani
jesteśmy coraz większej infiltracji. W wielu miejscach są stosowane
wobec nas systemy kontroli, w tym osobistej, polegające na fotografowaniu,
filmowaniu, rewidowaniu, podsłuchiwaniu i gromadzeniu tych wszystkich
danych w nieznanych miejscach, w celu zapewnienia nam jeszcze
większego bezpieczeństwa w naszym życiu codziennym, jak i w podróżowaniu,
które stało się zwyczajnym elementem naszego życia.
Zmiany nasilają się z roku na rok. Powodem ich narastania
jest przenikanie do naszego Świata osób z innych obszarów kulturowych i
politycznych, ujawnianie się skrajnych ruchów wyrosłych na gruncie
społeczeństw Europy Zachodniej, aktów wandalizmu i terroryzmu dokonywanych
przez organizacje terrorystyczne pochodzące z różnych obszarów świata czy
regionów kulturowo odmiennych z zamiarami wywołania gwałtownej destrukcji
Nas samych, jak i elementów naszej rzeczywistości. Organizacje te często mają
swoje korzenie na Bliskim Wschodzie, w krajach Afryki Północnej, Azji oraz
w niektórych krajach Europy, wśród grup społecznych wrogo nastawionych do
systemu i porządku ustanowionego po II wojnie światowej.
Przykładem są zamachy dokonywane w Niemczech i we Włoszech
przez skrajnie lewacką organizację „Czerwone Brygady” oraz zamach na
sportowców izraelskich wykonany przez palestyńską organizację „Czarny
wrzesień” w czasie igrzysk olimpijskich w Monachium w roku 1972. Kolejnym przykładem są zamachy z 11 września 2001 roku na
wieże World Trade Center w Nowym Jorku oraz na metro w Londynie
czy pociągi w Hiszpanii.
Zamachy terrorystyczne, które miały swój początek
jeszcze w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku, pokazały
społeczeństwom cywilizacji atlantyckiej Ameryki i Europy, że można je
zaatakować zbrojnie od środka, dokonując zamachów bombowych, uprowadzeń
samolotów czy zabójstwa sportowców w czasie trwania Igrzysk
Olimpijskich, na czas których od czasów starożytnych zaprzestawano wojen i
konfliktów.
Zamachy te udowodniły, że można swobodnie przeniknąć do
Europy i Ameryki, że można przyłączyć się pozornie do ich społeczeństw,
aby w dogodnym momencie je zaatakować od środka, bez ostrzeżenia dokonując
zamachów, siejąc śmierć, zniszczenie oraz wywołując falę strachu w
społeczeństwach.
Wszystkie te organizacje terrorystyczne, ich członkowie i
zwolennicy, nastawieni byli i są do tej pory na zniszczenie naszej cywilizacji,
związanych z nią swobód działania, podróżowania, pracy, osiedlania się oraz
swobody wyboru wyznania i światopoglądu. Sytuacja, w której zostaliśmy jako
Europa i Ameryka zaatakowani i zmuszeni do obrony, ukazała, że nie byliśmy do
takiego zagrożenia i ataku przygotowani.
Po pierwszym zaskoczeniu i nasileniu działań odwetowych
zastał nam przedstawiony sposób na uniknięcie zamachów w przyszłości lub
ograniczenie skutków ich działania. Był to kompromis polegający na tym, że
zgadzamy się jako społeczeństwa dobrowolnie poddać kontroli nasze życie,
zarówno zawodowe, jak i prywatne.
Kontrola będzie dokonywana poprzez instytucje Państwa i jego
tajne służby, a w zamian za to My, jako obywatele otrzymamy zapewnienie,
że niebezpieczeństwo ataków na nas i strat z tego tytułu
zostanie ograniczone lub zlikwidowane. W ten sposób został zawarty pakt i
wypracowany kompromis, polegający na oddaniu naszej prywatności do
dyspozycji odpowiednich służb i urzędów, w zamian za udzieloną
nam obietnicę gwarancji naszego bezpieczeństwa. Oczywiście porozumienie to
było zawarte na określony czas, czyli do momentu, w którym zamachowcy i
terroryści zostaną pokonani lub zlikwidowani. Mówiąc o określonym czasie, nikt
nie precyzował, czy stan taki będzie trwał kilka miesięcy, lat czy może nie da
się przewidzieć daty jego zakończenia.
Propozycja uniknięcia zamachów w zamian za zrezygnowanie z
prywatności wydawała się w tamtym czasie kusząca, ale po kilku czy nawet
kilkunastu latach od jej ograniczenia, nie jesteśmy już do niej tak
bezkrytycznie przekonani. Wszechogarniająca kontrola i monitoring naszego życia
i działań, stają się coraz bardziej dokuczliwe i nie mamy już pewności, że
wszystkie dane zbierane o nas w celu zapobiegania kolejnym atakom i zamachom
służą tylko temu celowi, czy nie są one również elementem gry, a nawet walki z
własnymi społeczeństwami, w których to w każdej chwili zarejestrowany
fragment naszego życia lub naszych działań może zostać zinterpretowany na
naszą niekorzyść lub wykorzystany przeciwko nam.
Przykładem są kontrole
lotniskowe i odarcie nas z intymności, monitoringi przestrzeni prywatnych
i publicznych, rejestrowanie rozmów telefonicznych odbywanych z firmami i
instytucjami, kontrola e-maili i aktywności internetowej.
Informacje, które do nas dochodzą z różnych źródeł, mówią
nam, że pozyskane o nas, naszym życiu i pracy informacje, często bez
naszej wiedzy i zgody, są gromadzone i przechowywane w nieznanych
miejscach oraz wykorzystywane przez niewiadome instytucje i organizacje,
nie tylko w celu zapewnienia nam bezpieczeństwa, ale również w celu
dokładnej analizy naszego życia, finansów, poglądów czy stanu zdrowia.
Taka sytuacja wywołuje sprzeciw, bunt oraz chęć postawienia
pytań:
- Jakie są granice ograniczania naszych praw i swobód, a
także wolności osobistej, w celu zabezpieczenia nam wolności życia w naszym
systemie kulturowym i społecznym?
- Czy nie jest tak, że chcąc zachować nasz wolny Świat,
świadomie popadamy w niewole mającą na celu zachowanie naszej wolności?
- Czy ograniczając naszą swobodę działania i myślenia, i
poddając się wszelkiej kontroli i nadzorowi, nie popadamy w pułapkę tego, że
szczytem wolności jednostki będzie jej zupełne zniewolenie, polegające na
poddaniu jej wszelakiej formie kontroli i ograniczenia swobód, w tym i
fizycznych?
Jako Autor projektu nie zamierzam udzielać szczegółowej
odpowiedzi na pytanie, czy jest to słuszne i czy ma to sens z punktu
widzenia struktur społecznych i cywilizacyjnych.
Jako Artysta mam natomiast prawo wypowiadać się językiem
sztuki, wykorzystując słowo i obraz do dialogu prowadzonego ze
społeczeństwem, ukazując mu za pomocą wykonanych prac pewien poziom
abstrakcji i absurdu braku wolności, do którego jesteśmy zmuszani w celu
zachowania tejże wolności i swobód, z istnienia których jesteśmy tak dumni od
wielu lat, a szczególnie od II połowy XX wieku.
